رطوبت در ساختمان  عاملي بالقوه در به مخاطره انداختن سلامتي و آسايش ساكنين ساختمان بوده و نيز منشاء خساراتي است كه به زيبايي و مصالح ساختمان وارد مي آيد .

ديوارهاي نمور و مرطوب ممكن است باعث تعدد  و شدت يافتن امراضي چون سرماخوردگي و رماتيسم گردند . مقاومت حرارتي ديوارهاي مرطوب نيز بدليل آب موجود در آنها كاهش يافته و درنتيجه دماي سطوح داخلي ديوارها پايين آمده و امكان بروز تعرق برروي چنين سطوحي افزايش مي يابد كه اين خود مي تواند باعث ناراحتي  از نظر شرايط گرمايي هواي داخلي ساختمان و يا افزايش ميزان سوخت مصرفي سيستم هاي مكانيكي گردد . همچنين رطوبت موجود در ديوارهاي مرطوب باعث مي شود املاح نمك موجود در  مصالح حل شده و سپس به صورت شوره و سفيدك در سطح اين ديوارها ظاهر گردد . اين رطوبت مكان پايين ديوار جمع شده و باعث مي شود كف ساختمان بطور قابل ملاحظه اي مرطوب گردد . تعبيه سوراخ هاي آبرو با ايجاد مجاري تخليه براي دفع اين آب باعث مي شود فشار هوا در دو طرف لايه خارجي ديوار تا حدودي متعادل شده و بدين طريق ميزان كلي نفوذ آب  باران به داخل كاهش يابد .

پركردن فضاي خالي بين دو جداره با موادي مقاوم در برابر حرارت ( مثل پولي استايرن ) كه در مقابل آب غير قابل نفوذ و انتقال هستند ، مقاومت حرارتي ديوار را افزايش مي دهد بدون آنكه اثري منفي در مقاومت ديوار در برابر باران داشته باشد . در صورتيكه براي افزايش مقاومت حرارتي ديوار لايه هاي عايق در داخل آن نصب گردد بايد اين لايه ها تماما يكپارچه يا بدون درز بوده يا آنكه درزهايي غير قابل نفوذ داشته باشد .

بطور خلاصه مي توان چنين نتيجه گيري كرد كه بهترين و مفيدترين ديوار كه بتواند پاسخگوي تمام مشكلاتي كه در مورد نفوذ رطوبت در ساختمان در اينجا بيان گرديد باشد ، ديواري است دو جداره كه شامل يك جداره ضخيم ، سنگين و نفوذپذير داخلي كه مقاومت حرارتي مناسبي داشته ، و يك پوشش مقاوم و نفوذ ناپذير خارجي باشد . در فضاي داخلي بين اين دو جداره بايد امكان تهويه كامل هوا و همچنين تخليه آب حاصل از تعرق وجود داشته باشد . بدين طريق تعرق تنها در سطح داخلي لايه خارجي تشكيل گرديده و هيچگونه آسيبي به ديوار اصلي يعني لايه داخلي نخواهد رساند .